Djukai Tsin Fatinat Al Sjark


Bekijk stamboom

Djukai

Dit is een verhaal over het schitterende karakter van de Shih-Tzu. In oktober 1980 kwam mijn vader met een Shih-Tzu thuis, zijn naam was Samson, een goud met witte reu helaas zonder stamboom. Een week later kreeg ik van mijn man onze eerste Afghaanse windhond. Toen wij in 1981 naar Nederland verhuisden bleef Samson bij mijn  ouders. Die wilden hem niet afstaan. In 1983 kwam onze tweede Afghaan erbij. Ik ging op shows ook altijd naar de ring waar de Shih-Tzu gekeurd werden, dit was de periode dat Fjoeka Fjock van Li-Liang regelmatig te zien was, mede door zijn allure en uitstraling bleef ik de Shih-Tzu volgen. Ik bleef vaak tot de eindkeuring, wat een kanjer dacht ik dan. Toen wij in mei 1989 voor een dekking naar Slochteren gingen; Puck en Gerrit Vlieghuis hadden een schitterende Afghaan met een Oranje Manege afstamming uit Amerika gehaald en ik bij hun al die mooie Shih-Tzu zag: Woekiang, Sky, Bandar, Omar, schitterend, wilde ik ook een Shih-Tzu. Het besluit was genomen, een huis op het platteland zoeken en dan een Shih-Tzu. Het duurde drie jaar totdat Xapuri Tsan van het Martinihaim in ons bezit kwam. Nu enkele jaren later komt mijn verhaal over Djukai, onze held en He-man. Djukai laat ons iedere dag weer beseffen dat de Shih-Tzu geen schoothondje of dameshondje is. In Duitsland is hij op de windhondenrenbanen "wereldberoemd"vanwege zijn stoere en onverschrokken karakter ( niet opzij gaan voor een Ierse wolfshond ) . Vrienden daar noemen hem "Das Maskottchen" ofwel geluksbrengertje. Op 4 augustus 1998 was ik aan het telefoneren met Ria Klarenbeek van de "Modderkade", haar nest van Nirjah en Babar was net geboren, leuk nieuws dus. Tijdens het telefoneren keek ik naar buiten waar Djukai, Babar, Xapuri en Fhilomena aan het spelen waren met een oude loopschoen van Frank. Een van onze windhonden ( geen Afghaan trouwens ) die tot op dat moment in de zon had liggen slapen sprong ineens op en zocht oogcontact met de Shih-Tzu. Het was een kwestie van seconden, Djukai werd bij zijn onderkaak gegrepen en onderste boven met zijn schedel op het terras gesmeten. Ik schreeuwde alleen nog maar, Ria ik bel je terug en vloog door de keuken naar buiten, daar lag Djukai, de onderkaak op zijn voorpootjes in de breedte afgebeten en in de lengte gescheurd. Al word ik honderd jaar oud dit vergeet ik nooit meer en zelfs nu bij het schrijven krijg er kippenvel van. Met een taxi naar de dierenkliniek. Frank die door een goede vriend uit Rotterdam naar huis was gebracht, achter mij aan. Bij onze dierenarts aangekomen bleek dat zij ons niet konden helpen, dus naar Rotterdam naar een specialist. Drie dagen heeft hij daar gezeten en Frank en ik maar heen en weer rijden, ik  de hele praktijk bij elkaar 'gejankt' midden in de nacht wakker worden uit dromen van het gebeurde. Eindelijk weer thuis aangekomen, de kaak met platen en schroeven aan elkaar gezet was mijn grootste angst, wat heeft hij er behalve lichamelijk letsel nog meer aan over gehouden? De dader lag bij zijn thuiskomst op het uitloopterrein van de Afghanen tegen het hekwerk aan te slapen. Djukai liep naar buiten en duidelijk was te zien dat het hem veel kracht heeft gekost, keek om zich heen peilde de dader, scharrelde even met de achterpootjes, tilde zijn poot op en liet zien hoeveel vocht een Shih-Tzu blaas binnen 3 dagen kan opnemen. De dader was zo verbaast, vergat zelfs om op te staan, daar lag hij dan met een natte rug, jawel vernederd ! Djukai draaide nog een ererondje en ging toen met een diepe zucht op mijn schoot uitrusten. Tijdens een controlebezoek bij de dierenarts vertelde deze ons dat dit alles toch wel een klein wonder is geweest en het hun verbaasde hoe sterk Djukai is, hij heeft geen kik gegeven maar heeft wel de hele praktijk op stelten gezet omdat hij absoluut niet in de bench daar wilde blijven, ze waren blij dat die weer weg was. Djukai heeft trouwens tijdens de aanval maar een keer gebruld. Twee operaties volgden nog maar het is niet meer goed gekomen, zijn gelaat is veranderd de rechterkant lijkt niet meer op linkerkant, de gebitstand is helemaal veranderd maar eten kan hij goed en zijn karakter heeft er niet onder geleden, integendeel hij loopt nu met nog meer allure en trots door de kennel heen, alleen het showen is afgelopen! De andere Shih-Tzu zijn solidair en hebben ook geen respect meer voor de dader, de reuen proberen hem te 'bevochtigen' en de teven liggen op de loer om hem te laten schrikken als hij langs de kennel moet. Aan de ene kant droevig maar aan de andere kant schitterend  dar karakter van de Shih-Tzu. Djukai is de trotse vader van ons H-nest geworden. Puck Vlieghuis was zo vriendelijk om ons Nymphea D'Or Shah Abbas ter beschikking te stellen mede omdat wij niet wisten of Djukai het zou overleven. Nymphea en Djukai hebben samen het nest grootgebracht, hij poetste de pups net zo vaak schoon als Nymphea. Binnenkort moet Djukai toch weer geopereerd worden om de platen te verwijderen. Ik ben blij dat wij Djukai nog steeds ons hebben; elke dag is een feest met hem. Eind van het verhaal ! De Shih-Tzu is een heerlijk ras !!!!

                                        VERVOLG

Zoals ik in het vorige clubblad al vertelde moest Djukai nog een keer geopereerd worden. Nou, dat is nu eindelijk gebeurd. De schroeven en platen zijn operatief verwijderd. Het was geen gemakkelijke operatie, onze dierenarts kreeg het na een half uur behoorlijk warm, maar uiteindelijk na ruim een uur opereren is het toch voor elkaar gekomen. Onderweg naar huis kwam hij alweer een beetje bij en thuis heb ik hem dan in zijn mandje gelegd met een dekentje over hem heen. Daarna ben ik de Afghanen gaan begroeten en toen ik weer naar Djukai ging kijken lag hij niet meer in zijn mandje, maar was alweer op zoek naar zijn favoriete speeltje, een nepkarbonade. Tijdens het zoeken viel hij nog steeds van de ene naar de andere kant, dit was natuurlijk nog het gevolg van de narcose. Ongelooflijk, maar een uur na de operatie had hij niets beters te doen dan weer te spelen. Eindelijk had hij zijn karbonade gevonden en begon weer net zo wild te spelen als de dag tevoren, het leek wel of hij dronken was tijdens het spelen en wij moesten er dan ook behoorlijk om lachen. Tijdens de hele operatie was ik aanwezig, "pootje houden" en weet dus dat het niet zó maar een ingreep is geweest want er werd behoorlijk gesneden. Hij werd niet gehecht en zo bleef hij flink bloeden, ik vraag me steeds weer af of hij de pijn niet voelt. Djukai verbaast ons iedere dag opnieuw. Nu hopen wij natuurlijk dat de kaak zonder schroeven of platen blijft zitten.

Margit.

(Dit verhaal is geschreven in 1999 en werd toen gepubliceerd in het clubblad STCN)

bericht geplaatst 26 april 2005

 

Op woensdag 23.04.2008 gingen wij met Djukai weer eens naar onze dierenarts in Oud Gastel om nog eens goed naar hem te laten kijken in de hoop dat een antibioticakuur wederom een verlichting zou kunnen geven. Maar helaas kwamen wij zonder onze He-Man weer thuis.
Vorig jaar in de zomer begon de ellende. Hij kreeg een stuk of zeven tumoren rond zijn achterste. Goedaardig, maar zo groot dat ze operatief niet verwijderd konden worden. De krater zou te groot geweest zijn. Vanaf November barste het geheel ook nog eens regelmatig open en dus is hij chemisch gecastreerd. Het werd weer een beetje beter. In het begin van maart kreeg hij dan ook nog een zware toeval maar hij kwam weer bovenop. Eind maart werd het netvlies van zijn linker oog afgestoten en in april gebeurde dit ook beetje bij beetje met zijn rechter oog. Maar op 23 april werden er ook nog tumoren in zijn mond ontdekt en Piet onze dierenarts wilde er niet meer mee doorgaan.
Djukai was tot de laatste dag en stoere en vrolijke hond. Hij wilde altijd maar spelen en wist van geen ophouden. Wie weet had hij inderdaad geen pijngrens. Maar nu zijn wij blij dat hij geen hoopje ellende is geworden. Daar zijn wij gelukkig mensen voor om onze maatjes niet te laten lijden.
Djukai was mijn schaduw voor meer dan 11 jaar en ik roep hem nog regelmatig om bij mij te komen totdat ik dan besef......
 
Djukai 01.01.1997 - 23.04.2008